Chusok

Chusok, ook bekend als het Koreaanse 'thanksgiving, is het belangrijkste feest in Korea. Het wordt gehouden op de 15de dag van de 8ste lunar maand en vindt traditioneel plaats tijdens de oogst. Tijdens Chusok bezoeken Koreanen familie en bezoeken de graven van hun voorvaderen om hen middels een ceremonie te danken voor al het goede. De kinderen dragen meestal de Koreaanse traditionele klederdracht: de Hanbok.

Rondom Chusok ligt Korea vrijwel stil. Zo ook hier in Seoul. Het is een verademing op in de stad rond te rijden. Buiten de stad is het echter een groot verkeersinfarct en Koreanen staan soms tot 6 uur in de file om familie te bezoeken.

Meisje in Insadong in Hanbok

Wij zijn op de avond van Chusok uitgenodigd bij collega Mr KH Kim en zijn vrouw. Enorm gastvrij en bijzonder, zeker als je beseft dat bij Mr Kim al de hele dag familie over de vloer is geweest. Mr Kim is echter trots om ons in zijn huis te ontvangen en ons de gebruiken en - belangrijker - het eten van Chusok te laten ervaren.

De viering van Chusok begint traditiegetrouw met rijstcakes "Songphyun", gemaakt van rijst, bonen, sesamzaad en kastanjes. Een grote hit bij Marjolein en Casper die in mum van tijd Mr Kim van zijn voorraad beroven. Daarna wordt de tafel volgezet met kleine schaaltjes met eten: vis (gestoomd en gebakken), verse groenten, kleine ommeletjes, pannenkoekjes en natuurlijk Kimchi. Mr Kim is met name trots op de familiesoep; een boullion van rundvlees en vis. We hebben natuurlijk vaker Koreaans gegeten, maar de gerechten van Mrs Kim zijn echt verser en smaakvoller. Volgens Mr Kim - mrs Kim bevindt zich hoofdzakelijk in de keuken en als ze aan tafel zit zegt ze niet veel - komt dat omdat alles vers van de markt komt.

De tafel vol met traditionele Koreaanse gerechten

Als we op het punt staan te vertrekken vraagt Mr Kim ons nog even te wachten omdat zijn dochter onderweg is. Hij maant haar verschillende malen aan de telefoon tot spoed en de schat komt uiteindelijk hijgend en bezweet binnen. Ze spreekt goed Engels en we spreken af dat ze een keer langskomt om ons uit te leggen hoe goed Koreaans te koken. Koreaanse gastvrijheid ten top!

Dagje naar het strand

We hebben Gerard afgezet op het vliegveld en rijden door naar een nabijgelegen strandje. Het weer is perfect; strak blauwe lucht en een aangename temperatuur. We kopen bij het strand nog een strandsetje met emmertje, schepje en taartvormpjes. Niets lijkt een heeeerlijk dagje aan het strand nog in de weg te staan.
Als we goed en wel geinstalleerd zijn en Marjolein haar eerste zandtaartje heeft gebakken komt er een Koreaan op een quad - zeg maar een crossmotor met 4 wielen - langs. De man heeft ze duidelijk niet allemaal op een rijtje en houdt er een roekeloze rijstijl op na. Korte tijd later volgen meer quads en de ene coureur is nog idoter dan de andere. Als snel blijkt dat een eindje verderop een ondernemende Koreaan een quad-verhuur standje heeft opgezet en binnen mum van tijd is ons idyllische strandje veranderd in het Eurocircuit van Valkenswaard. Alleen zitten er dit keer ongeleide projectielen op de cross motoren. Menig Koreaanse man – macho als hij is – kijkt met 60 km/uur langdurig bevestigend achterom naar zijn vrouw en kinderen, die bewonderend toekijken. Mannen met babies op de tank zijn niet ongewoon. Suzanne probeert nog amechtig het drukke verkeer te regelen – Marjolein en Casper zijn onverstoorbaar in de weer met een zandkasteel – maar meewarige en onbegrijpende blikken zijn haar deel. Eigenlijk wel een komisch gezicht, maar als de benzine dampen ons ook op de keel slaan besluiten we ons strand experiment maar voor gezien te houden. De Koreaan heeft duidelijk een andere perceptie van het begrip ‘even lekker uitwaaien’.

Motorcross Circuit Incheon

Gerard in Seoul

Gerard en ik vliegen maandagochtend terug naar Seoul. Om het grandprix weekend in stijl af te sluiten nemen we de magneettrein Maglev naar het vliegveld. Met 431 km/uur leggen we de 30 km af in 8 minuten. Beetje jammer is wel dat de Maglev terminal buiten de stad ligt, dus dat je alsnog een taxi nodig hebt, en dat er geen baggage karretjes zijn van het Maglev station naar de airport terminal, hetgeen betekent dat je 300 meter moet zeulen met je baggage. Dit is waarschijnlijk ook de reden dat de trein vrij leeg is.

Bij het inchecken blijkt Gerard een businessclass ticket te hebben en ik Economy. Gerard stelt een downgrade naar Economy voor, maar de vriendelijke en hulpvaardige Asiana-dame stelt voor om mij te upgraden naar Business. He vervelend, nou ja, wat moet dat moet.

Gerard blijft drie dagen in Seoul, waarin we de highlights doen: bezoek aan Gyungbukgung palace, Seoul tower, Insadong, Namdaemun market, Galbi (Korean BBQ) en natuurlijk een klein drankje in Itaewon. Een fotoimpressie:


Links: Gyongbukgung, Rechts: Namdaemun market



Links: Galbi in Samwon Garden, Rechts: Geen driving range, maar een 'batting'-range in Insadong


Links: Neal en Gerard in Itaewon, Rechts: Insadong - Casper bietst Koreaanse cake-jes

Gerard: super dat je er was. Het was een fantastische week.

Schumi Rules

Herrie, waanzinnige snelheid, nog waanzinniger remmen en volop spanning. Woorden schieten eigenlijk te kort om mijn eerste Formula 1 ervaring weer te geven. Het was geweldig om te zien.

'Earplugs?, no thanks, earplugs?, no thanks, sir earplugs?, NO, raincoat maybe, no thanks, raincoat, NO, tickets...?

Het dagje Grand Prix begon met een zeer efficiente shuttle bus naar het Sinopec F1 circuit ongeveer een uur buiten de stad. Binnen de hekken – eindelijk verlost van de niet aflatende stroom straatverkopers met verrekijkers, oordoppen, regenjasjes en petjes – gaan we natuurlijk direct op zoek naar de promo-stand van Spyker. Helaas, het Nederlandse team is nog te pril voor een uitgebreid promotieteam. We krijgen wel een verregend vlaggetje van onze nationale trots van een Chinese supporter.
De eerste Spyker Merchandise

Als Gerard even een biertje gaat halen komen de eerste auto’s uit de pits voor een opwarm ronde. Ik weet niet wat ik zie. We staan bij bocht 6 aan het eind van een recht stuk. De auto’s komen aan met een snelheid van tegen de 300 km/uur. Bij de eerste auto denk ik dat hij gewoon rechtdoor rijdt, maar na een bizar korte remweg draait hij toch de bocht om. Het advies om oordoppen mee te nemen was niet overbodig. Wat een ongelofelijke herrie, met name direct na de start.


Bocht 6: van 291 km/uur op het rechte eind naar 100 km/uur in de bocht.

De race is spannend. Schumacher, favoriet van alle Chinezen, begint op de 6de plaats, maar loopt snel in op de twee Renaults aan kop. Als Schumi Alonso inhaalt wordt het publiek compleet gek. Wat mij betreft terecht. Ik ben geen race-fan, maar ook ik kan zien dat de man kan rijden. Schumacher wint uiteindelijk de race.

Dan nog een fijn stukje merkentrouw: we zitten op de eerste rij van de tribune, maar volgen de gehele race staand omdat een aantal mensen gewoon voor ons neus gaat staan. Ook niet het type dat je even wegstuurt. Twee Duitse race fans voor ons volgen de gehele de race met een McLaren-Mercedes petje met de naam van coureur Kimi Raikonen erop. Een van de mannen blijkt echter niet geheel monogaam. Twee ronden voor het einde - als duidelijk wordt dat Schumacher de race gaat winnen - rent hij de tribune af om met een nieuw petje terug te komen - en dan koopt hij ook nog eens een nepper …

Shanghai

Na terugkeer van Suzanne uit Nederland/Frankrijk op dinsdag vertrek ik vrijdag alweer naar Shanghai om daar Gerard te ontmoeten. Bizar, maar ontzettend leuk om elkaar 's ochtends op de vijfde verdieping van het Jin Jiang hotel in Shanghai te ontmoeten.

Het is Gerard's eerste keer in Azie - hetgeen de taxi chauffeur ook bemerkt en Gerard direct vijf keer de normale prijs in rekening brengt - , dus we verliezen geen tijd en verkennen direct de stad, te beginnen met de French Concession vlak bij ons hotel. Shanghai ontwikkelt zich in een razend tempo. Aanbevelingen uit de Lonely Planet van een jaar geleden en de tips die ik had opgedaan uit eerdere bezoeken blijken waardeloos te zijn. De Xiangyang markt met merk-spullen (we hebben hier vorige keer een 'real HEMA' jasje gekocht) is tegen de vlakte. Een hopeloze poging van de Chinese authoriteiten om de buitenwereld te laten zien dat er wel degelijk wordt opgetreden tegen de schending van intellectual property rights. Ook de bloemenmarkt vlakbij is een grote bouwput. Gelukkig blijft er genoeg te zien. 's Middags spreken we af met Anthony Zhou - oud collega in Singapore - op het kantoor van Vopak China op 5 minuten van ons hotel. Leuk om te zien hoe alle Chinese collega's struikelen over Gerard zijn naam. 'tsjcherard??, sorry what's your name?'.

We eten bij Anthony en zijn familie thuis. Anthony komt oorspronkelijk uit Guangzou, dus we krijgen een Cantonese maaltijd. Erg leuk en gezellig. Opvallend is dat het 6-jarige zoontje van Anthony vrolijk meedrinkt van wijn en bier van zijn vader. Jong geleerd, oud gedaan.








De zaterdag begint met een bezoek aan de oude stad van Shanghai. Touristische trekpleister, maar daarnaast ook omringt door het echte Chinese leven. Daarna nemen we het pontje naar Pudong, het nieuwe gedeelte van Shanghai. We lunchen op de 54 verdieping van de Jin Mao tower, het hoogste gebouw van China, waar Gerard ook een kaart naar huis stuurt vanaf het hoogste postkantoor ter wereld op de 88ste.

Links: Onderhandelen aan stalletjes in 'the old town'. Rechts: Een kopje Chinese thee

Links: Markt downtown Shanghai. Rechts: 'Postcard from the edge'

Zaterdagavond eten we bij M-on the Bund. Het restaurant met het beste uitzicht van Shanghai. Hoogtepunt is echter de ontmoeting met Jackie Steward op weg naar het M. Nou ja, ontmoeting, ik bedoel de vriendelijke hoofdknik van de race-legende naar Gerard. We zijn teveel onder de indruk om de man aan te spreken. Gerard SMS-ed natuurlijk direct naar huis om te vertellen dat hij Jackie Steward ontmoet heeft. Het droge antwoord van Astrid luidt: 'Wie is dat, de vrouw van Rod?'


De gebroeders Moone op het terras van M-on-the-Bund. Op de achtergrond de skyline van Pudong.

Zondag het hoogtepunt van het Shanghai bezoek, de Grandprix. Meer hierover in een volgende post.

Namisum

Vorig weekend zijn we met Paul & Dany en hun kinderen Anne en Noor naar Nami-sum geweest. Dit is een klein eilandje (Sum betekent eiland) in de rivier ongeveer 1.5 uur ten noord-oosten van Seoul. Was erg gezellig en aangezien we de enige buitenlanders waren temidden van heel veel koreanen hadden Casper, Anne, Noor en Marjolein weer veel bekijks. De telefoons kwamen overal tevoorschijn om foto's te maken en een vriendelijke koreaan had zelfs zijn statief al klaar staan en vroeg om een fotosessie. Helaas voor hem hadden Casper en Anne daar niet zo veel zin in. Uiteindelijk hebben we zelf ook maar heel veel foto' s genomen.















Op de boot begonnen de foto-sessies al (linksboven de nieuwste Samsung-telefoon met camera)















Dit beest met gitaar is speciaal neergezet voor een fotosessie, geweldige kans natuurlijk voor een familieportret

Ochtendhumeur

Casper mag 's ochtends graag bij Marjolein in bed klimmen. Gezellig, toch?

Marjolein denkt daar wel eens anders over:



















Maar met een roze bril ziet het leven er weer een stuk rooskleuriger uit:

Pumyang Building voetbal

In ons kantoorpand 'Pumyang Building' zijn een aantal bedrijven werkzaam. De eerste drie verdiepingen worden bewoond door het Seoul Clinic Lab (SCL). Opgericht door de medische tak van de familie Lee. Ze doen hier allerhande testen voor artsen en ziekenhuizen en het komt regelmatig voor dat je in de lift staat met wat reageerbuisjes met de onheilspellende tekst 'HIV positive'. Dat is dan tenminste nog een besmettelijke ziekte die je herkent.
Op de vierde zit Soletanche Pumyang of Solpy, een joint venture tussen het Franse constructiebedrijf Soletanche en Pumyang. Op vijf zit Pumyang of wat daarvan overgebleven is. Ze hebben ergens in het land een textielfabriek, die volledig doodgeconcurreerd wordt door Chinezen en verder hebben ze nog wat handelsactiviteiten met een Chineze partner. Op zes zit Vopak Korea, JV tussen Pumyang en Vopak.

Deze zaterdagochtend is een wedstrijd georganiseerd tussen SCL en de rest van het gebouw. De gemiddelde leeftijd van Pumyang - de boys van de vijfde - ligt rond de 70, dus geen bijdrage van deze verdieping. Binnen Vopak Korea is men met name gespecialiseerd in karaoke, dus Mr Lee, de General Manager General Affairs - geen grap -, en ik vormen de Vopak delegatie. Solpy levert de rest van de voetballers. Nou ja, voetballers. De meeste van mijn teamgenoten betreden het veld met een pet of zonneklep (het regende pijpestelen) en sommige hebben hun gewone kleren nog aan. Meer dan de helft is brildragend. 'Maar niet teveel ballen door de lucht geven', denk ik nog. Steun en toeverlaat deze middag zijn Mr Lee en Frederic, Fransman en president van Solpy. De rest kan er geen hout van en dan ben ik nog complimenteus. Ik ben centrale (en enige) middenvelder en het eerste kwartier zie ik alleen maar ballen over me heen vliegen. Ik heb er nog spierpijn in mijn nek van.
We spelen 3 keer 30 minuten. De schade in de eerste 30 minuten valt nog mee, 1-0 achter. In het tweede deel loopt de score al op naar 5-0. In de tweede rust wordt nu ook volop gerookt en bier gedronken. De sfeer is er niet minder om. De derde helft is dramatich, maar levert wel het hoogtepunt van de wedstrijd op. Bij 10-0 krijg ik de bal van Mr Lee en schiet hem van 20 meter (kan ook 30 geweest zijn) diagonaal in de kruising. Zelfs de tegenstander komt me feliciteren. Ze scoren nog twee keer en bepalen de eindstand op 12-1, maar ik kan door mijn goal in ieder geval nog met opgeheven hoofd in de lift stappen.



Links: De as: Frederic - Walter - Mr Lee. De lichaamstaal spreekt boekdelen
Rechts: Aiaiai. Let vooral ook op die prachtige grasmat op de achtergrond. Dan valt onze tuin eigenlijk nog wel mee. Rechts teamgenoot met pet en bril. Links teamgenoot met bril en overgewicht.

De kwestie Gando

De Nederlandse ambassadeur in Korea vertrekt en als bestuurslid van de Nederlandse zakenclub in Korea (DBCK) heb ik de taak op me genomen om een afscheidskado te kopen. het idee was om een oude kaart van Korea uit de 18de eeuw kado te doen. Medebestuurslid en ambassademedewerker Taco had via via een adresje van een mannetje dat kaarten verkocht. Hij had afgelopen weekend ook op City Hall gestaan met kaarten. Dit was onze man.

Na wat speurwerk vonden we de man, letterlijk drie hoogachter boven een verfwinkel. Het was meer kantoor dan winkel, maar er hingen een aantal kaarten aan de muur, dus we zaten goed. Taco merkte scherp op dat de kaart van Korea in het logo van de winkel wel een stuk groter was dan het Korea dat wij allemaal kennen. Dit was Zuid + Noord + nog een beetje. Dit was een zeer nationalistisch type.
Waar de man in eerste instantie wat geirriteerd op keek van zijn dampende bak Bulgogi, werd hij op onze vraag 'maps?' daadwerkelijk enthousiast. Hij toonde ons vijf ansichtkaarten met inderdaad afbeeldingen van oude kaarten. 'Anything bigger?' was onze volgende logische vraag. De gebruikelijke blanco blik was ons deel. We kregen een folder met veel zwart-wit foto's. Na wat handen en voetenwerk kregen we de grotere geplastificeerde versie van de kaarten te zien. Enthousiast wees ik op de aanduiding 'Sea of Korea' bij het stuk water tussen Japan en Korea. De Japanners noemen dit tot grote ergernis van de Koreanen de Japanse Zee. Altijd een goede manier om de Koreaan over de rooie te krijgen. In dit geval was ik dus ok.

Helaas was het allemaal niet precies wat we zochten, temeer omdat de man ook geen enkele poging deed om ons iets te verkopen, hetgeen uniek is voor een Koreaan. Hij stond bij ons vertrek nog wel steeds enthousiast onze business cards te bestuderen.

Op mijn werk toch eens de folder laten zien aan een collega. Wellicht kon de kaartenman toch nog iets voor ons betekenen. Het bleek dat de man geen kaartenwinkel had, maar een activist is voor het vergeten stuk Korea genaamd Gando. Gando is een omstreden stuk land ten noorden van Noord-Korea en wordt geclaimd door China en Korea. De antieke kaarten waren om aan te tonen dat in de 18de eeuw Gando als onderdeel van Korea werd beschouwd.

We zitten nu dus waarschijnlijk in het bestand van de man als voorvechters voor de reunificatie van Gando. Altijd goed om ergens voor te staan.



De kwestie Gando op wikipedia
De website van de 'kaartenman'

De twee gezichten van de financiele hub

De Koreaanse overheid wil een hub voor Noord-Oost Azie worden op het gebied van finance, logistiek en R&D. Dit resulteert in dure campagnes en gelikte promotiefilms, maar de praktijk is vaak anders.

Een abstract uit Arirang News van 21 augustus:

Gov't Pushing 'Hub of Asia' Campaign via Measures

The government is on a campaign to turn the country into the financial hub of Northeast Asia. Now, Seoul has passed a number of measures geared to make things easier for foreign companies. The latest is a state office providing assistance to foreign financial firms.
Despite Korea's standing as Asia's third-largest economy, foreign companies have often put the country on the backburner due largely to language and cultural barriers in the market. To change that, the Financial Supervisory Service (FSS) has launched a government agency whose main job is to offer assistance to foreign financial firms.

De praktijk leert echter dat de FSS uitermate kritisch is op procedures bij buitenlandse banken, verzekeraars en asset management firma's, zo blijkt ook uit het volgende bericht dat een aantal dagen later (28 augustus) in de Korea Times verscheen (hele artikel):

Occidental Life Suspended for 6 Months

Transamerica Occidental Life Insurance's Seoul office has received a six-month ban on doing business here and been fined 5 million won, after it was found to have illegally sold insurance contracts, the Financial Supervisory Service (FSS) said yesterday. The office has no license to sell contracts and is supposed to engage purely in market research.
(...)
The FSS said it would increase monitoring on the ten foreign insurers operating local offices to ensure they do not engage in illegal activities.
Established in 1906, the U.S. insurer has $29.7 billion in total assets, and $2.1 billion equity capital. It was merged with AEGON in 1999, the fifth biggest insurance group in the global market.

Een aantal FSS ambtenaren heeft duidelijk die memo over de financial hub niet gekregen.

Biertje voor de pijn

Ik (walter) stootte vanochtend ongenadig hard mijn kleine teen tegen de deurpost. Terwijl ik kromgebogen van de pijn op de bank lag, kwam Casper met de oplossing: 'Papa, als je pijn hebt moet je even lekker een biertje nemen'.

Taart

Casper had vandaag een verjaardagspartijtje van zijn goede vriendje Simon die vier jaar werd. Casper speelt elke woensdagmiddag met Simon en zijn broertje Isaac maar nu was het dus helemaal speciaal, want verjaardag betekent taart en dat is voor hem zo ongeveer de enige belangrijke activiteit op zo'n middag.
Dus terwijl de kinderen braaf met z'n allen zo goed mogelijk een tekening probeerden te kleuren, zette Casper twee strepen en was klaar voor de taart.
















Met alle vriendjes aan de tafel; Simon, Isaac, Elizabeth en Olivier.


En eindelijk was het zover, taart!!



En toen was het al drie uur, dus tijd voor de Smirnoff ice!

Gras 2

Door onze agent (dat is de koreaanse meneer ingehuurd door de huiseigenaar die ons helpt wanneer er iets aan het huis gedaan moet worden) werden we gebeld dat er mannen langskwamen om de septic tank te legen. Ik zou niet weten wat dat precies is maar het klinkt belangrijk en als we dat niet doen en de tank te vol raakt is er kans dat hij explodeert. Dus prima, laat maar komen. En daar kwamen ze, met een grote tank en enorme slang die de tuin in werd gerold. Ze riepen wat in het koreaans, ik knik vriendelijk, zij knikken terug en toen keken ze een beetje onzeker zoekend rond. Liepen terug naar de auto en kwamen terug met een ijzeren lange pin. Een beetje aarzelend begon hij kleine gaatjes te prikken op zoek naar iets, geen succes en de prikjes werden inmiddels wat grotere gaten maar blijkbaar nog geen succes. Ze keken nog eens goed naar de tuin, vonden het er waarschijnlijk toch al niet indrukwekkend bij liggen, kwamen vervolgens met een grote schep terug en begonnen middenin de tuin een enorm gat te graven!! Nadat eindelijk de bodem was bereikt, bleek het toch niet helemaal de goede plek te zijn. Het gat werd weer dichtgegooid en met een verontschuldigende blik werd nog een strookje dood gras er weer een beetje recht opgedrukt. De septic tank is nog steeds niet gevonden maar gelukkig heeft Casper nu een leuk gat in de tuin waarin hij zijn autootjes kan verstoppen.

Gras

In mei hebben we na langdurige onderhandeling met de huiseigenaar onze tuin laten verbouwen. De tuin bestond tot dan toe uit een lading stenen met her en der een polletje gras. Onkruid tierde welig en allerhande torretjes en andersoortige grondkruipers heersten. Kortom, niet echt een aanlokkelijke speelplaats voor de kinderen.
De nieuwe tuin was in een woord fan-tas-tisch en groen, zeer groen. Alle overtollige struiken en rotsblokken werden verwijderd en daarvoor in de plaats kwam gras, mooi dik, groen gras. De kinderen vonden het natuurlijk prachtig en Casper maakte er op de eerste dag zo'n vijftig koprollen. Om het feest compleet te maken kochten we ook vijf bloempotten met planten.
De nieuwe tuin bracht natuurlijk ook het onvermijdelijke tuinieren met zich mee (ja, dat doen we dus zelf). Hoe moeilijk kan het zijn, zeiden we tegen elkaar. Twee keer sproeien per week, een keer maaien. Appeltje, eitje.



Gras! Mooi, dik groen gras. Kijk hoe marjolein d'r voetje erin wegzakt!

De planten waren na drie weken dood. Geen paniek, onze grasmat lag er nog prachtig bij. Ieder weekend maaide ik (Walter) het gras en lag op mijn knieen om de 'borders' - je leert snel nieuwe terminologie - bij te knippen.
En toen begon de regentijd (zie de post van 17 juli). De tuin stond twee weken comleet blank en maaien was er niet meer bij. Voor vertrek naar NL instrueerde ik Jocy (onze hulp). Twee keer per week sproeien (niet in de zon en niet als het regent!) en een keer per week maaien (niet als het gras nat is!). Ik legde uit hoe de maaier werkte. Ze knikte begrijpelijk en voegde eraan toe dat ze ook bij haar vorige werkgever de tuin deed. Had ik maar gevraagd hoe de tuin van haar vorige werkgever er nu bij lag.
En toen kwamen we terug van de vakantie. Omdat het hier in Korea nog tot en met oktober lekker weer is, zagen we alweer uit naar ons buitenleven. Heerlijk buiten een kopje koffie genietend toekijken hoe de kinderen buitelen in het gras. Helaas, de tuin ligt er nu zo bij.

Gras? Welk gras?

De koffie drinken we ook maar gewoon binnen.

Freezer Babies

Ik kreeg vandaag even een update van de stand van zaken in Seoul van de kapper - altijd een betrouwbare bron van informatie. Talk of the town zijn de Freezer Babies. In juli trof een Franse expat genaamd C. bij terugkomst van vakantie twee baby lijkjes aan in zijn vriezer toen hij daar een lading makreel in wilde stoppen. C. schakelde de politie in, die vervolgens middels DNA testen vaststelde dat C. de vader van de babies was. Volgens een haar die gevonden is in de badkamer van C.'s huis is C's vrouw de moeder. Als de haar van C's vrouw is althans. De krant vermeldt dat een onderzoek in de telefoon en credit card rekening van C meerdere 'vreemde' vrouwen opleverde. Aangezien C aangifte deed, is zijn vrouw V nu hoofdverdachte. Ook over haar wordt druk gespeculeerd. Als het haar babies zijn waarom is het dan niemand opgevallen dat ze zwanger was? Zowel de Koreaanse lerares als de lokale kruidenier stellen vast dat ze er nooit zwanger uitzag. De politie wijst erop dat de vrouw 'nogal gezet' was. Kennissen hebben echter verklaard dat C. 'short and stout' was maar geen overgewicht had.
V. blijkt nu in December 2003 geopereerd te zijn aan een infectie aan de baarmoeder. Volgens experts is een dergelijke infectie vaak het gevolg van een abortus of bevalling. Ook bloedtesten bewijzen nogmaals dat V. de moeder is van de babies. Het lijkt er dus op dat V. inderdaad de hoofdverdachte is. C. is drie dagen na de ontdekking van de babies naar Frankrijk vertrokken. V. vierde daar nog vakantie. De Koreaanse politie eist nu dat het paar onmiddelijk terugkeert naar Seoul. Dat zal wel nooit gaan gebeuren.

Freezer Babies in de Chosun Ilbo

Portugal - Horta da Musica

Na drie weken in Nederland wilden we ook nog graag 'echt' op vakantie in Portugal. Bij een zoektocht naar locaties in Portugal kom je van het ene in het andere megaresort terecht waar we niet echt zin in hadden maar gelukkig werden we door Milan getipt over Horta da Musica van Janine en Vincent van der Seijs. En het is echt een absolute aanrader. De Horta is een oude hoeve, met naast het huis van Janine en Vincent drie appartementen en twee hotel kamers. In de boomgaard kan je de sinaasappelen van de boom halen, dus iedere dag verse jus. Het weer was zonder uitzondering prachtig en het zwembad dichtbij en rustig. De enige vervelende persoon die er wel bommetjes in maakte was Walter.



In het appartement naast ons zat de familie De Prie; Rene, Monique, Vera (3) en Tessa (bijna 1). Erg gezellig en Vera werd het eerste vakantievriendinnetje van Casper. Casper bevestigde dit zelf toen hij trots tegen een nieuw meisje zei; "Ik ben Casper, ik ben drie en mijn meisje is Vera".

Casper en Vera met de oogst van de dag

Tijdens een van onze trips in het binnenland van de Algarve bezoeken we het pitoresque Alte. Ronddolend door de kleine steegjes worden we naar binnen geroepen door een oude man. We zien op een krantenartikel aan de muur dat we hier te maken hebben met de 72-jarige schoenmaker Jose Saturnino da Palma. Jose maakt niet alleen hoogwaardig schoeisel, maar heeft ook zijn eigen museum. Jose leidt ons zonder een woord te zeggen rond door zijn enorme verzameling curiosa. Schoenen, lepels, klokken, foto's, poppen, tegels, borden, bestek, emmers, vaatdoekjes en het hoogtepunt; antieke douches (type emmer met touwtje eraan). Volgens de professionele handgeschreven briefjes bij de items gingen sommige stukken terug tot 1800.

In het zwembad zwemt Casper ook voor het eerst met bandjes. Apetrots natuurlijk en hij is niet meer uit het zwembad weg te slaan.

Zomer in Nederland

De warmste zomer ooit in Nederland. Heel Nederland klaagde over de hitte, maar wij vonden het fantastisch om weer in Nederland te zijn en iedereen te zien. Een foto impressie:

Casper, Marjolein en Kick in de tuin bij de Goedemansjes.


Dikke knuffel van Kick. Marjolein zegt daar natuurlijk geen nee tegen, maar uit voorzorg heeft Kick maar wel even zijn voet op die van Marjolein gezet.


Op bezoek bij Marjan en Rogier in Rotterdam. De meisjes Jasmijn en Madelief liggen op bed.


Suus en Katja. Blonde god linksachter is Martijn, aanstaande bruidegom.


Neven Milan en Casper in Haarlem. Vlak hiervoor hebben we weer ruimschoots inkopen gedaan bij Milan in zijn winkel Number Nine, de meest trendy kledingzaak van Haarlem en omstreken.


Fietsen op de hei in 't Gooi. Beetje onwennig voor Suus die voor het eerst met kind op een fiets zit.


Eline, Mare, Casper en Marjolein in de buurtspeeltuin 'Ons Genoegen' in Laeren.


Mare en Marjolein